"Fetih Ruhu ve Vakıf Medeniyeti" Hutbesinde Birlik, Merhamet ve İyilik Vurgusu

“Fetih Ruhu ve Vakıf Medeniyeti” Hutbesinde Birlik, Merhamet ve İyilik Vurgusu

29 Mayıs 2026 tarihli cuma hutbesinde fetih ruhunun yalnızca toprak kazanımı değil; adalet, merhamet ve iyiliğin insanlığa ulaştırılması olduğu vurgulandı. Hutbede vakıf medeniyetinin önemine dikkat çekilerek, ecdattan miras kalan hayır anlayışının gelecek nesillere aktarılması çağrısı yapıldı.

Diyanet İşleri Başkanlığı tarafından 29 Mayıs 2026 tarihli cuma hutbesinde “Fetih Ruhu ve Vakıf Medeniyeti” konusu ele alındı. Hutbede, aziz milletin İslam ile müşerref olduktan sonra hak ve hakikati hâkim kılmak uğruna büyük mücadeleler verdiği ifade edildi. İstanbul’un fethine giden süreçte gösterilen azim ve fedakârlığın, tarihe yön veren önemli bir medeniyet anlayışının sonucu olduğu belirtildi.

Hutbede, fetih ruhunun kuru bir cihangirlik anlayışı olmadığına dikkat çekilerek, bu ruhun Kur’an-ı Kerim’in rahmet mesajlarını ve Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed’in (s.a.s.) güzel ahlakını insanlığa ulaştırma gayesi taşıdığı vurgulandı. Aynı zamanda adaletin, iyiliğin ve ilim merkezli bir medeniyetin inşasının fetih anlayışının temelini oluşturduğu ifade edildi.

Şanlı ecdadın, fetihlerin kalıcı hale gelmesi amacıyla gittikleri her yerde vakıflar kurduğu belirtilen hutbede; camiler, medreseler, hastaneler, kütüphaneler, aşevleri, köprüler ve çeşmeler aracılığıyla iyiliğin kurumsallaştırıldığı kaydedildi. Vakıf medeniyetinin; dil, din ve renk ayrımı gözetmeksizin insanlığa hizmet eden büyük bir merhamet anlayışını temsil ettiği dile getirildi.

Hutbede ayrıca, vakıfların topluma bırakılmış önemli emanetler olduğu belirtilerek, vakıf eserlerinin korunması ve gelecek nesillere yeni hayır mirasları bırakılması gerektiği ifade edildi. Şehitler ve gaziler rahmetle anılırken, vakıf kültürünün yaşatılması için emek verenlere dua edildi.

Cuma hutbesi, Peygamber Efendimiz’in (s.a.s.) “Kim güzel bir işe öncülük ederse hem kendi sevabını hem de kendisinden sonra o işi yapanların sevabını alır” hadis-i şerifiyle sona erdi.